کاش پایی می شدی برای رفتن بالی می شدی برای پریدن جاده ای برای سفر کردن جایی برای ماندن خوابی برای آسودن مرهمی برای فراموش کردن گلی برای بوییدن آبی برای ریختن دردی برای گریستن کاش شانه ای می شدی برای تکیه کردن خانه ای برای آسودن دلی برای عاشق شدن ترانه ای برای خواندن آهنگی برای شنیدن دستی برای گرفتن چشمی برای دیدن کاش دردی می شدی بر دل من نجوایی زیر گوش من کاش کودک می شدی کاش صادق می شدی کاش...................

نگو که بر باد رفت

تمام آرزو

نگو که یک خواب بود

تمام رویا

نگو که ماندن محال است

که دلبستن خیال است

نگو سراب است

نگو محال است

گاهی فراموش می کنیم

گاهی فراموش می شویم

بخش کردم خوشبختی را

شاید بیابم سهم خود را

ساده بود و کودکانه

خالص اما صادقانه

آنچه من می خواستم از خوشبختی

آنجه تو ندادی از خوشبختی

ویرانه کردی کاشانه ای را

دیوانه کردی عاشقی را

بخش من از خوشبختی

کجای این بخش هاست

گاه احساس می کنم دیگر توان ماندن کنار هم را ندارند ذرات وجودم گاه باور می کنم یک لحظه دیگر می گسلند پیوند خود را از هم ذرات تنم می خواهم باورت کنم اما مرا توان باور کردنت نیست می خواهم رها شوم در خیالت در نگاهت گویی جسارت رها شدن هم در من نیست هستی و نداشتنت می گدازد تنم را نبودی و بودنت می آزرد دلم را می خواهم بگویم جان من برو اما در دل التماست می کنم که بمان حکایت غریبی است حکایت عاشقی در زمانه ای که زمان نیست در مکانی که مکان نیست

این روزها بیزار شدم از تقسیم

ترا می خواهم بعلاوه خودم

ضربدر همه حال خوب روی زمین

منهای همه حسرتهای روی زمین

این روزها بیزار شدم از تقسیم

درست مثل همیشه شاید هم مثل گذشته

می بازی وقتی سرخوشی از حس بردن

زندگی یعنی هر روز از نو عاشق شدن

زندگی یعنی هر روز ز نو بردن

دل سپردن ، دل دادن

یکبار دیگر از نو در دلش جا کردن

زندگی یعنی یک لبخند دیگر بر لبش کاشتن

عشق را یکبار دیگر برداشت کردن

زندگی یعنی روییدن از نو هر روز

پر زدن در هوای کویش مثل روز اول

یه روزای باید قید همه چی را زد

یه شبهای باید بی خیال همه شد

فقط زندگی کرد

فقط عاشقی کرد

یه حسایی اینقد قشنگه که دلت نمیاد با کسی شریکش بشی

یه رازهای اینقد بزررگه که دوست نداری با کسی قسمتش کنی

یه دردهای اینقد شیرینه که یه عمر فکر درمونش نیستی

یه کسایی اینقد برات عزیزند که هیچوقت بهشون نمی گی

شاید دوست داری خودشون ار چشات بخونند که کجای دلت جا دارند

من خوشم

به همین درد بی درمون

به همین راز مگو

به همین حس زیبا

به بودنت همین جا

به خیالت تو ذهنم

بی آنکه بدانی

چقد عزیزی برام